از زمانی که پامو تو این شهر کوچیک گذاشتم از اینکه مثل پرنده تو قفس هستم دلخور بودم تا دیشب. دیشب برای اولین بار از اینکه در یک شهر کوچیک و بی تحرک زندگی میکنم از ته دل خدا رو شکر کردم. دیشب همسر مهربان بعد از یک هفته از سفر برمی گشت و من و دخترم در تدارک استقبال بودیم. من خونه رو تمیز و مرتب میکردم و دخترم با اسباب بازیهاش بازی میکرد(چه توقعی میشه داشت از یه بچه ی ۳.۵ ساله؟!!) یهو متوجه شدم که دخترم اون دور و بر ها نیست کمی که دنبالش گشتم تو دستشویی پیداش کردم که داشت یه چیزی رو میشست. از اینکه نا قافل در رو باز کردم جا خورد و کمی بهم غر زد که برم بیرون. منم که خیلی تو حال تحقیق و تفحص نبودم اومدم بیرون که هر کار میخواد بکنه اما در رو باز گذاشتم. چون مشغول جارو برقی کشیدن بودم صدایی نشنیدم اما یکهو احساس بدی تو دلم پر شد. جارو رو خاموش کردم و رفتم به طرف دستشویی. در بسته بود. اومدم بازش کنم که دیدم از تو قفله. برق از سه فازم پرید و صدای دخترم رو هم شنیدم که میگفت : مامان در باز نمیشه.

اینجا برای امنیت بچه ها فکر همه جا رو کردن. پولک های پلاستیکی هست که یک طرفش دوتا آج پلاستیکی داره و میره تو پریز برق و محافظ برق میشه و بچه نمیتونه چیزی تو پریز فرو کنه. کلی خنزر و پنزر دیگه که مثلاً بچه نتونه کابینت آشپزخونه رو باز کنه یا حتی از این اتاق به اون اتاق بره. یکی از این ادوات محافظ دوتا تیکه ی پلاستیکیه که وقتی به دستگیره ی در بزنی بچه نمیتونه به راحتی دستگیره رو بچرخونه و در رو باز کنه. به در دستشویی ما هم یکی از همین قُپَک ها وصله که بچه نتونه از داخل در رو ببنده یا دکمه ی قفل رو فشار بده اما بهر حال اگه راهی برای گیر افتادن باشه بچه پیداش میکنه.

دردسرتون ندم برای یک لحظه دست و پامو گم کردم و شروع کردم به داد و بیداد کردن که آخه بچه چیکار کردی؟ تا به خودم اومدم دیدم دخترم از ترس داره گریه میکنه. کلی به خودم تشر زدم که مثلاً من مادرم و باید خونسردیمو حفظ کنم. نمیخواستم به همسر مهربان زنگ بزنم و اونم دستپاچه کنم. مخصوصاً که تو اتوبان برفی با ماشین جیپی که لاستیک های درست و درمونی نداره داشت رانندگی میکرد. بلافاصله یاد ۹۱۱ یا همون شماره تلفن پلیس/آتشنشانی افتادم و زنگ زدم. بعد از اینکه با بغض تو گلوم آدرسمونو دادم. فکر کردم تا کمک از راه برسه مجبورم یک جوری سر بچه رو گرم کنم که کمتر با ناله و التماس ازم بخواد در رو باز کنم. یکی از سی دی های آواز های بچگونه شو گذاشتم بهش گفتم که روی صندلی که توی دستشویی داره بشینه و با هم آواز بخونیم. نمیدونم چقدر طول کشید. احتمالاً ۱۰ دقیقه بود اما برای من مثل یک ساعت گذشت تا مأمورین آتشنشانی رسیدن و دو دقیقه نشد که در باز شد و دخترم رو تو بغلم چلوندم. ظاهراًباز کردن در خیلی آسون تر از اونی بود که من فکر میکردم. با فرو کردن پیچ گوشتی توی قفل در و پیچوندن در باز میشد. من در حالیکه بچه رو بیشتر و بیشتر تو بغلم میچلوندم و گوله گوله اشک میریختم کلی ازشون تشکر کردم و یکی از مأمورین یک کلاه پلاستیکی آتشنشانی به دخترم داد و همگی از اینجا رفتن.
  اگه تو تهران یا دنور و یا تو هر کلان شهر دیگه ای زندگی میکردیم کمک به این زودی نمیرسید و تا از ترافیک بگذرن و به خونه ی ما برسن من بدون شک سکته میکردم. خلاصه خطر از بیخ گوش دخترم و از بیخ قلب ضعیف من گذشت!

جالب اینجاست که امروز صبح که داشتم ایمیل هامو چک میکردم دیدم دوست عزیزم طناز برام ایمیلی فرستاده که باید اسممونو امظاء کنیم و برای دیگران هم بفرستیم. یک جور اعتراضیه به قانونی در آفریقای جنوبی بود که متخلفین جنسی رو به راحتی آزاد میکنن. ضاهراً در آفریقای جنوبی خرافاتی هست که اگه کسی مریضی سخت و لاعلاجی داشته باشه و با باکره ای هم خوابی کنه بیماریش علاج میشه و هرچه سن باکره کمتر تضمین علاج بیشتر. و در نتیجه ی این خرافات آمار تجاوز به دختران بیگناه توسط بیماران مبتلا به ایدز سر به فلک گذاشته. در ایمیل گفته بود به تازگی دولت مردی رو که به یک دختر ۳ ساله تجاوز کرده بود آزاد کرده. این کودکان بیگناه اگه از تجاوز جنسی هم جون سالم بدر ببرن باز محکوم به مرگن چون حالا مبتلا به ایدز هستند. این همه ش نیست، چند وقت پیش به یک بچه ی ۹ ماهه ۶ باز تجاوز شده.
به اینجا که رسیدم دیگه بغضم ترکید. آخه ما آدما به کجا داریم میریم؟ خودخواهی تا کجا؟من دیشب فکر میکردم من خود خواهم که برای آرامش رانندگی شوهرم مجبور شدم ۳-۴ تا مأمور آتشنشانی رو بکشونم خونمون که با پیچش یک پیچ گوشتی در رو روی دخترم باز کنن و امروز میبینم اون سر دنیا هنوزم اوهام قربانی دادن برای شفا رایجه.

خلاصه کلی حالم گرفته شد و برای هر کسی که میشناختم و نمیشناختم فرستادم تا بلکه با به حد نساب رسیدن اسامی بشه این قانون احمقانه رو در اون کشور عوض کرد و جون دختران بیگناه آفریقایی رو نجات داد.  از کسانی هم که این داستان قلبشونو به درد آورده خواهش می کنم بی تفاوت نمونین و اسمتونو اظافه کنین و این متن رو برای دوستان و آشنا هاتون بفرستین.

 

به همه ی خوانندگان و دوستان خوب وبلاگیم پیشنهاد میکنم که برای دیدن کارهای هنری خوب و ناب از این وبلاگ هم دیدن کنید:

دفترچه رویا ها ی من

طبق قراری که با دوست عزیزم گذاشتیم ماهی یک بار کار های طراحی یا نقاشی تازه مونو تو وبلاگمون میذاریم. بفرمایید! اینم کارهای این ماه من. طراحی های آزاد و متصل!

 

بعد از پنج سال بالاخره قسمت شد که بریم به شهر زیبای شیکاگو در ایالت ایلینویز. جای همگی خالی. من که واقعاً از این ۴ روز سفر به اندازه ی ۴ هفته استفاده کردم. میگن ندید بدید هیچی ندید... حکایت من بود. وقتی کسی تمام عمرشو در یک شهر بزرگی مثل تهران زندگی کنه و یکهو دست سرنوشت بندازدش نه تنها اون سر دنیا بلکه پشت کوه های راکی حال و روزش بهتر از من نمیشه.
صدای بوق،ترافیک،شلوغی پیاده رو،بوی دود،خرابی و چاله چوله های اینجا و اونجای پیاده رو ها،راننده تاکسی هایی که انگار سر میبرند همه و همه به گوش و چشم و بینی من خوش میومد. انقدر سر حال و سر کیف بودم که تو این ۵ سال اقامتم در این مملکت سابقه نداشت. برعکس همیشه انقدر انرژی داشتم که بعد از یک روز خسته کننده و سراسر پیاده روی حاضر بودم تا پِتِل پورت پیاده گز کنم تا یک مجله بخرم. جالب اینجا بود که هر کجا که میرفتیم خیابون ها و ساختمون ها و کلاً حال و هوای اون منطقه برام خیلی آشنا بود. کم کم انگار بهم الهام میشد که مثلاً این خیابون شبیه کدوم خیابون در تهرانه و خیلی زود این برام شد یک تفریح مفرح! اینجا خیابون ولیعصر شیکاگو است با تمام مغازه ها و درخت هاش. اینجا کوچه برلن شیکاگو است با کوچه های تنگ و مغازه های خاک گرفته اش و البته خِنزِر پِنزِر فروشی هاش!

همسر مهربان هی برام توضیح میداد که این چه خیابونیه و چطور باید خودمو به هتل برسونم. خیلی خودمو کنترل کردم که بلافاصله نزدم تو ذوقش. اما بالاخره یه جوری بهش گفتم که من بچه ی تهرانم و در واقع شهر های بزرگ اکثراً مثل هم میمونن. درسته که من همیشه تو پس قلعه ای که زندگی میکنیم گم میشم اما توی شهر بزرگی مثل شیکاگو میتونم راهم رو به آسونی پیدا کنم. و یک روز اینو بهش ثابت کردم. اونو دخترم تصمیم گرفتن که بعد از ناهار تو هتل بمونن و استراحت کنن. من هم که نمیتونستم بذارم یک ثانیه از وقت عزیزم هدر بره و به بطالت بگذره گفتم که میخوام برم موزه ی هنر های معاصر رو ببینم. تاکسی گرفتم و رفتم. مسافت حدوداً از میدون فاطمی تا میدون ولیعصر بود. بعد از اینکه خوب گشت و گذارهامو تو موزه زدم تا هتل پیاده برگشتم. کلی کیف داشت. مدت ها بود که یک همچین پیاده روی نداشتم.
از صدقه سری دخترم حالا ما هرکجا که بریم باید اول از همه به دیدن موزه ی موجودات دریایی که اینجا بهش میگن آکواریوم بریم. خلاصه تعجبی نداره اگه نصف عکس های هر سفرمون از ماهی ها و خرچنگ های دریایی باشه!
یکی از این شب ها رفتیم به رستوران ایرانی رضا که ظاهراً خیلی معروفه و دو سه تا شعبه داره. با اینکه خیلی شباهتی به رستوران های تهران نداشت اما یک غم عجیبی تو دلم پر شد. یک زن و شوهر ایرانی کنار میز ما نشسته بودن و غذا میخوردن. اولین چیزی که از چهره شون میشد خوند خستگی بود. نه خستگی جسمی، خستگی روحی. یک جور خمودگی و غمزدگی خاص تو چهره شون بود. دلم گرفت. یاد روزهایی افتادم که با خانواده و فامیل دور هم شام میخوردیم و میخندیدیم . نه نگران این بودیم که اَنگ تروریست بهمون بزنن و نه نگران این بودیم که نکنه خبری بشه و بلایی سر عزیزان راه دورمون بیاد. عجب حکایتی شده . حالا حکایت دنیا جوری شده که همش این ضرب المثل بیادم میاد :یه دیوونه یه سنگ تو چاه میندازه که هزار تا عاقل نمیتونن درش بیارن. و راستی این حکایت ماست!

 

امروز درست دوسال از اولین مطبی که در این بلاگ نوشتم میگذره. هرگز فکرشم نمیکردم تا این موقع بتونم بنویسم. از همه ی خوانندگان تشکر میکنم چون لطف شما باعث ممارست من در نوشتن شد.