حکایت من در ولایت غربت

دلم تنگه برای...

mahsatodd — Wed, 11 Nov 2009 02:44:07 GMT

از آخرین باری که ایران بودم بیشتر از یکسال و نیم میگذره. همیشه وقتی بر میگردم با خودم عهد میکنم که به این زودی ها برنگردم اما بعد از چند ماه که خستگی راه از تنم در میره تمام سختی ها و مشقات و مصائبی که برای اومدن به ایران کشیدم یادم میره. از دردسر گرفتن ویزای کوفتی ترانزیت کشوری کوفتی تر مثل آلمان تا به نیش کشیدن یک بچه ی ۴ ساله با کلی خرت و پرت و ساک و چمدان سفری.

این روزها که مدت مدیدی از فراموشی مصائبم میگذره خیلی برای ایران دلتنگم. در این مطلب میخوام از تعدادی از موارد دلتنگیم یاد کنم. ناگفته نمونه که یاد آوری تمامی موارد از حوصله ی نوشتن من و خوندن شما خارجه بنابراین به گوشه ای از این موارد بسنده میکنم.

دلم تنگه برای:

خونواده م پدرم،مادرم،خواهرم و خونوادش و برادرم.برای عمه ها و عموم. برای دختر عمو ها و پسر عموهای نازنینم، برای شب بیداری ها و درد دل ها مون.برای دوستان عزیزی که سالهاست همراه و غمخوار مند. برای دوستانی که تازه پیدا کردم و هنوز ندیدمشون و یا فقط یکبار دیدمشون اما انگار سالهاست می شناسمشون.برای همسایه های خوشقلبمون. برای بقال سر کوچه که باانصافه اما اخلاق نداره و هر از گاهی یکی ار خانوم های محل باهاش قهر میکنه. برای بقال دو کوچه اونور تر که خوش رو و خوش اخلاقه اما یه جو انصاف تو بساطش نیست و هروقت که مشتری ها با بقال اول قهر میکنند رونق مغازه ش بیشتر میشه! برای پل عابر سر خیابونمون که شهرداری هرکار میکنه که مانع عبور موتوری ها ازش بشه باز هم راهشو پیدا میکنن و یا شبونه میله هاش کج و کوله میشه. برای مسافر کش های بد اخلاق. برای مسافر کش های خوش اخلاق. برای مسافر کش های پر حرف که وادارت میکنن زودتر از مقصد پیاده بشی و کمی در سکوت راه بپیمایی تابه مقصد برسی. برای میادین تجریش،فاطمی، ولیعصر، فلسطین، سعدی،فردوسی ، کریمخان ،لشکر ، پاستور ، قزوین ، آزادی، انقلاب و.... برای بازار بزرگ تهران، ناسر خسرو ، کوچه مروی ، توپخونه ، امامزاده صالح ،امامزاده قاسم ، امامزاده داوود. برای کتاب نو فروشی های خیابون انقلاب، برای کتاب کهنه فروشی های خیابون انقلاب. کتاب فروشی های خاک گرفته و نموری که هرگسی رغبت وارد شدن بهشون رو نداره. برای صحافی های فکسنی و درستکار کوچه پس کوچه های فرعی انقلاب. برای جیگر مگسی های خیابون انقلاب که از دور دل و دین میبره و از جلو زهره! برای لبو فروش های زمستون و گردو فروش های تابستون. برای آب انار و ذغال اخته ی پاییز. برای کله پزی های خوش نام مثل چشم آبی، افق ، شاخ طلا. برای سمساری ها و عتیقه فروشی های منوچهری که با زبون چرب و نرمشون کوزه ی سفالی یک ساله رو به اسم صد ساله بهت قالب میکنن. برای جمعه بازار ناصر خسرو که از یک مشت دست فروش و عتیقه فروش شیره ای شروع شد و حالا به مرکز خرید عریض و طویل سه چهار طبقه رسیده که عینک ری بن تا شال های سرمه دوزی افغانی رو میشه اونجا پیدا کرد. برای کارت تبریک و لوازم ضروری کریسمس فروشی تا صنایع دستی های خیابون ویلا. برای هال و هوای روز های بچگی وقتی در خیابون قزوین بطرف شرکت دخانیات قدم میزنم. برای لباس فروشی های خیابون ولیعصر که اکثراً یک مدل لباس دارن اما فرقشون اینه که کدومشون جای چونه ی بیشتر روی قیمتشون گذاشتن. برای گالری داداشی و سبک خاصی که در هنر نقاشی ایران وضع کرده! برای پیتزا های ایرانی که اگه جلوی یک ایتالیایی بذاری میگه چلوکباب سنتی ایرانی دیده. برای دیزی سنگی با سنگک داغ. برای نان داغ کباب داغ و حوض خونه های سنتی....

القصه، دلم برای ایران تنگ شده!

سرنوشت

mahsatodd — Sat, 07 Nov 2009 00:17:07 GMT

گمان میکنم آزادم ولی جلو سرنوشت خودم

نمی توانم کمترین ایستادگی بکنم

افسار من بدست اوست.

"صادق هدایت"

اگر بار گران بودیم ممکنه بریم ممکنه نریم!

mahsatodd — Mon, 26 Oct 2009 04:21:07 GMT

مدتیه که هراس مردن در اثر آنفولانزای خوکی سراسر آمریکا رو فرا گرفته. یادم میاد همین حول و هراس رو چند سال پیش از آنفولانزای مرغی و مبتلا شدن به بیماری گاو دیوانه در مردم دیده بودم. هر ساله تعدای زیادی در اثر ابتلاء به آنفولانزای معمولی میمیرند اما این مسئله اونقدر معمولی و پیش پا افتاده شده که دیگه حرفی ازش در اخبار زده نمیشه.

از ۵ سال پیش که خدا در رحمتش رو بروی ما چهار تاق باز کرد و دخترمونو بهمون داد برای حفظ سلامیتی اونم که شده هر سال میریم و مثل بچه های خوب سر وقت واکسن آنفولانزامونو میزنیم. امسال در اثر هو و چوی بیش از حد آنفولانزای خوکی همه ی مردم یه جوری گوش به زنگ شدن که ببینن کی این واکس به بازار میاد. از طرفی مطالب در مورد مضر بودن خود واکس کم نیست که این واکس چه بسا از خود آنفولانزای خوکی مهلک تره و چه ها که به سرتون نمیاد اگه این واکسن آزمایش نشده ی زود به بازار رسیده رو بزنین. خلاصه یه دل میگه بزن ... بزن یه دلم میگه نزن... نزن شده که مپرس. بخصوص که هی اعلام میکنن که هنوز نتونستن به اندازه ی کافی این واکسن رو تولید کنن و به همه نمیرسه. اولویت ها به این ترتیب هستند: اول زنان باردار-دوم بچه های بین ۲ـ۵ سال- سوم افرادی که به دلایل مشکلات سلامتی سیستم دفاعی قوی ندارند- چهارم بچه های ۵-۱۲ سال -پنجم افراد کهنسال و آخر سر هم بقیه ی مردم که از این رده بندی ها خارج هستند. که البته فعلاً فقط برای دو گروه اول واکسن موجوده و بقیه باید چند ماهی صبر کنند.

چیزی که بیشتر از همه مردمو ترسونده آمار مرگ و میر این بیماریه که ظاهراً بیشتر تلفاتش زنان باردار و بچه های زیر ۱۰ سال هستند. خلاصه بعد از خوندن چندین و چند مطلب درباره ی آنفولانزای خوکی و مضرات واکسن این بیماری و بعد از دیدن چندین برنامه ی مستند و خبری سیاسی اجتماعی در مورد این بیماری بدمصب اینجانب فردا راهی مطب دکتر هستم که یا شانس و یا اقبال بگم و واکسن مربوطه رو بزنم. اگه دیگه اینطرف ها پیدام نشد بدونین در اثر اثرات جانبی واکسن جان به جان آفرین تسلیم کردم. اما اگه از این اثرات جانبی خبری نشد و جان سالم بدر بردم در اولین فرصت با مطلبی مفرح تر برمیگردم!

به امید دیدار!

دوستان گرسنه!

mahsatodd — Mon, 21 Sep 2009 04:55:22 GMT

این روزها کمی گرفتارم اما بزودی با مطلب جدید برمیگردم!

عزا عزاست امروز!

mahsatodd — Fri, 28 Aug 2009 00:06:07 GMT

یکی از بدی های زندگی دور از وطن وقتی نمود میکنه که خبر فوت عزیزی رو میشنوی. فرقی نمیکنه کی باشه مادر بزرگ کهنسال و مریض یا دایی جوان. وقتی میبینی زندگی به همون شکل دیروز جریان داره و دوستان و آشنایانت مثل همیشه خوش و خرم و سرزنده باهات احوال پرسی میکنن دچار دوگانگی میشی که مرگ عزیزت رو باور کنی یا نه. اون روزها که هنوز ایران بودم همیشه از مراسم های عزاداری ایرانی بدم میومد. همیشه فکر میکردم ما ایرانی ها عزاداری رو به نهایت میرسونیم و با دم گرفتن ها و مداحی های جگر خراش حال داغداران رو بد اندر بد میکنیم. اما حالا وقتی میخوام برای عزیز از دست رفته م گریه کنم اول که تنهایی هیچ مزه نداره. دوم اینکه حتی اگر هم بتونم گریه کنم مدت کوتاهی دوام نمیاره و مجبورم به هر دلیلی آروم بگیرم. حالا این دلیل می خواد غصه دار نکردن دخترکم باشه یا نداشتن حوصله برای تفسیر احوالات درون به همسر مهربان. در نتیجه همیشه انگار بغض نهفته و اشگ نریخته ای توی گلوی آدم باقی میمونه. نا گفته نمونه چون در مراسم حضور نداشتی بخشی از وجودت نمیخواد حقیقت رو بپذیره و باور کنه.

از من بشنوید، عزاداری ایرانی اگرچه جانگدازه اما دست کم با خانواده و اقوام میگذره و خیلی وقت ها خنده هایی که تو مراسم عزاداری پیش میاد از صد تا جوک بیشتر میچسبه چون نشون دهنده ی اینه که طرف مقابل داره سعی میکنه که کمی حال و احوالتو عوض کنه. دستشون درد نکه . هرچی هست از عزاداری تک و تنها، اون سر دنیا صد برابر بهتره!

mahsatodd — Wed, 19 Aug 2009 03:29:41 GMT

ایران من، ایران آنها!

mahsatodd — Mon, 10 Aug 2009 06:11:07 GMT

از روزی که این وبلاگ رو ره انداختم با خودم عهد کردم که مطلب سیاسی ننویسم. چون اول اینکه از سیاست خوشم نمیاد، دوم از سیاست اونقدر ها سرم نمیشه که بخوام ابراز نظر کنم و سوم اینکه همیشه وقتی پای بحث سیاسی باز میشه همه دعواشون میشه و اوقات ها تلخ میشه.

این چند هفته ی اخیر همونطور که همه میدونیم شرایط اونقدر حساس بود که خواهی نخواهی همه یه جورایی بحث سیاسیشون گل می انداخت حتی من که به ۳ دلیل ذکر شده کمتر خودمو قاطی این مباحث میکردم. هرچی خواستم بیام اینجا و مطلبی بنویسم اول اینکه تمام مدت در سایت های دیگه مشغول گرفتن اخبار لحظه به لحظه ی وقایع ایران بودم و دوم اینکه خونم اونقدر میجوشید که نمیتونستم بیطرفانه بنویسم.

چند وقت پیش احساس کردم شعر معروف "مرغ سحر" استاد ملک الشعرائ بهار خیلی بهتر شرح احوال درونم رو بیان میکنه. و جالب بود که دوستی چنین نظری برام نوشت:

سلام اینجا که میگن شما اونطرف کیف می کنید . یعنی دروغ میگن؟

راستش رو بخواین من خودم هم تا قبل از اینکه بیام اینجا زندگی کنم مثل همین دوست عزیز فکر می کردم و همه رو با یه چوب میروندم. اما تا آدم اینجا نیاد و زندگی نکنه نمیفهمه یه من ماست چقدر کره میده!

از فردای انتخابات حال و روز من دیدنی بود. درسته که اونجا نیستم و به قول معروف خیلی وقت ها نفسم از جای گرم در میاد اما هنوز ایرانی هستم و وقتی میبینم مردمم دارن تار و مار میشن مثل اسفند روی آتیش بیقرار میشم.
خلاصه تو این مدت نه خواب داشتم و نه خوراک. تمام مدت پای کامپیوتر نشسته بودم و از زیر سنگ هم که شده اخبار تازه میگرفتم که حالا تو ایران و مخصوصاً تهران چه خبره. با دبدن هر عکس و ویدیو چه اشگ ها که نریختم.اگرچه همه ی نامزد های انتخاباتی برای من یکی بودن و دوغ و دوشابشون یکی اما برای اینکه اتحادم رو با دوستان و فامیل و خلاصه مردمم حفظ کنم سبز شدم! خوبیش به این بود که بعد از سالها اخبار ایران در تمام شبکه های خبری اینجا پر بود اما نه به عنوان ضلعی از مثلث شیطانی بلکه به عنوان ملتی که برای آزادی و حق قانونیشون دارن اعتراض میکنن و کشته میشن. یک شبه تمام طعنه های مربوط به بمب اتم ساختم و اسرائیل رو از نقشه ی دنیا حذف کردن خاموش شد و هرجا که میشنیدی ایرانی ملت مظلوم و آزادی خواهی شناخته شد. هرچند که علی رغم تمام طعنه ها و توهین ها همیشه به ایرانی بودنم افتخار کردم اما تو این چند وقته با سرفرازی بیشتری تو این مملکت غربت راه رفتم. خیلی احساس خوبی بود که بالاخره چهره ی اصلی ما به دنیا شناخته شد.( تا وقتی که جناب مایکل جکسون مرد و همه ی اخبار و حواس ها متمرکز مرگ و تدفین ایشون شد!)

بهرحال جرقه ای خورده شده و باید منتظر نتیجه ش موند.

مرغ سحر

mahsatodd — Tue, 07 Jul 2009 04:23:55 GMT

به یاد تمام فرزندان رفته ی این مرز و بوم

مرغ سحر

مرغ سحر ناله سر کن

داغ مرا تازه تر کن

ز آه شرر بار ، این قفس را

بر شکن و زیر زبر کن

بلبل پر بسته ز کنج قفس درا

نغمه آزادی نوع بشر سرا

وزنفسی عرصه این خاک توده را

پر شرر کن

ظلم ظالم ، جور صیّاد

آشیانم ، داده بر باد

ای خدا ، ای فلک ، ای طبیعت

شام تاریک ما را سحر کن !

نو بهار است ، گل به بار است

ابر چشمم ، ژاله بار است

این قفس ، چون دلم ، تنگ و تار است .

شعله فکن در قفس ای آه آتشین

دست طبیعت گل عمر مرا مچین !

جانب عاشق نگه ای تازه گل ، از این

بیشتر کن ! بیشتر کن ! بیشتر کن !

مرغ بیدل ، شرح هجران ،

مختصر ، مختصر کن !

شعر از : ملک الشعراء بهار

نوروز مبارک!

mahsatodd — Thu, 19 Mar 2009 22:19:07 GMT

مادر و کودک

mahsatodd — Thu, 26 Feb 2009 19:39:07 GMT

این اثر رو دختر چهار سال و نیمه ی اینجانب خلق کرده.